ഖുർആന്റെ ഉദ്ഭവം: ദൈവികവെളിച്ചത്തിന്റെ തുടക്കം

ഖുർആന്റെ ഉദ്ഭവം : ദൈവികവചനത്തിന്റെ ആത്മീയ ചരിത്രം

ആമുഖം : ഖുർആൻ – ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഹൃദയത്തിലേക്ക്

ഖുർആൻ ഒരു ഗ്രന്ഥം മാത്രമല്ല; അത് മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ദൈവിക വെളിച്ചമാണ്. അത് ചരിത്രത്തിന്റെ ഏതോ ഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യൻ രചിച്ച സാഹിത്യകൃതിയല്ല, മറിച്ച് അല്ലാഹു തന്റെ ദൂതനായ മുഹമ്മദ് ﷺ ന് ഇറക്കിയ ദൈവിക വചനമാണ്. ഖുർആന്റെ ഉദ്ഭവം മനസ്സിലാക്കുക എന്നത്, ഇസ്‌ലാമിന്റെ ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതുപോലെയാണ്. കാരണം ഖുർആൻ ഇറങ്ങിയത് വെറും വായിക്കാനല്ല, മനുഷ്യനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താനാണ്.

“നിശ്ചയം, ഇത് ലോകങ്ങളുടെ رب്ബിൽ നിന്നിറങ്ങിയ വചനമാണ്.”
(സൂറത്തുൽ വാഖിഅ 56:80)

ഖുർആൻ: അർത്ഥവും നിർവചനവും

ഖുർആൻ എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം

ഖുർആൻ എന്നത് “വായിക്കപ്പെടുന്നത്”, “പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്” എന്ന അർത്ഥമുള്ള ഖറഅ എന്ന മൂലപദത്തിൽ നിന്നാണ്. ഇത് എഴുത്തിലൊതുങ്ങുന്ന ഒരു ഗ്രന്ഥമല്ല; ശബ്ദമായി, ഹൃദയമായി, ജീവചര്യയായി നിലകൊള്ളുന്ന വചനമാണ്.

“നിശ്ചയം, ഈ ഖുർആൻ ഏറ്റവും നേരായ മാർഗത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.”
(സൂറത്തുൽ ഇസ്റാഅ് 17:9)

ദൈവിക ഉറവിടം: ലൗഹുൽ മഹ്ഫൂള്‍

സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫലകത്തിൽ നിന്ന്

ഖുർആൻ ആദ്യം നിലകൊണ്ടത് ലൗഹുൽ മഹ്ഫൂള്‍ എന്ന ദൈവിക സംരക്ഷിത ഫലകത്തിലാണ്. അവിടെ നിന്ന് അതിന്റെ വചനങ്ങൾ കാലത്തിനനുസരിച്ച് മനുഷ്യരിലേക്ക് ഇറക്കപ്പെട്ടു.

“അതെ, ഇത് മഹത്തായ ഖുർആനാണ്; സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫലകത്തിൽ.”
(സൂറത്തുൽ ബുറൂജ് 85:21–22)

ഇത് ഖുർആന്റെ ഉദ്ഭവം മനുഷ്യബുദ്ധിയിൽ നിന്നല്ല, ദൈവിക അറിവിൽ നിന്നാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഖുർആൻ ഇറങ്ങിയ രീതി

ലയ്ലത്തുൽ ഖദർ: വെളിച്ചത്തിന്റെ രാത്രി

ഖുർആൻ ആദ്യമായി ഇറങ്ങിയത് ലയ്ലത്തുൽ ഖദർ എന്ന മഹത്തായ രാത്രിയിലാണ്.

“നിശ്ചയം, നാം ഇത് ഖദർ രാത്രിയിൽ ഇറക്കിയിരിക്കുന്നു.”
(സൂറത്തുൽ ഖദർ 97:1)

ഈ രാത്രി ആയിരം മാസങ്ങളെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമാണ്. കാരണം, അതിൽ മനുഷ്യരാശിയുടെ മാർഗദർശനം ആരംഭിച്ചു.

പൂർണ്ണമായി അല്ല, ഘട്ടങ്ങളായി

ഖുർആൻ ഒരുമിച്ച് ഇറങ്ങിയില്ല; 23 വർഷങ്ങളിലായി ഘട്ടങ്ങളായാണ് ഇറങ്ങിയത്. ഇതിന്റെ പിന്നിലെ ദൈവിക ജ്ഞാനം മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ ക്രമാത്മകമായി മാറ്റിയെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

“നിന്റെ ഹൃദയം ഉറപ്പിക്കാനായി നാം ഇതിനെ ഘട്ടങ്ങളായി ഇറക്കിയിരിക്കുന്നു.”
(സൂറത്തുൽ ഫുർഖാൻ 25:32)

ആദ്യ വഹ്യ്: ഹിറാ ഗുഹയിലെ അത്ഭുതം

“ഇഖ്‌റഅ്” – വായിക്കുക

മക്കയ്ക്കടുത്തുള്ള ഹിറാ ഗുഹയിൽ ധ്യാനത്തിൽ ആയിരുന്ന പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് ﷺ നോടാണ് ആദ്യ വഹ്യ് ഇറങ്ങിയത്.

“വായിക്കുക! സൃഷ്ടിച്ച നിന്റെ رب്ബിന്റെ നാമത്തിൽ.”
(സൂറത്തുൽ അലഖ് 96:1–5)

ഈ വാക്യം മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. അറിവും വിശ്വാസവും ഒരുമിച്ച് ആരംഭിച്ച നിമിഷം.

ഭയത്തിൽ നിന്ന് ദൗത്യത്തിലേക്ക്

ആദ്യ വഹ്യ് പ്രവാചകനെ വിറയിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ ഖദീജ (റ) യുടെ ആശ്വാസവും ജിബ്രീൽ (അ) യുടെ സന്ദേശവും ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ദൈവദൗത്യത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.

ജിബ്രീൽ (അ): വഹ്യിന്റെ ദൂതൻ

ദൈവിക സന്ദേശത്തിന്റെ വഹകൻ

ഖുർആൻ മനുഷ്യരിലേക്ക് എത്തിച്ചത് മാലാഖയായ ജിബ്രീൽ (അ) മുഖേനയാണ്.

“അത് വിശ്വസ്തനായ ആത്മാവ് ഇറക്കിയതാണ്.”
(സൂറത്തുൽ ശുഅറാ 26:193)

ജിബ്രീൽ (അ) പ്രവാചകനോട് വചനങ്ങൾ പാരായണം ചെയ്തു; പ്രവാചകൻ അത് അതേപടി സ്വീകരിച്ചു.

പ്രവാചകന്റെ പങ്ക്: വചനത്തിന്റെ സംരക്ഷകൻ

രചയിതാവല്ല, സന്ദേശവാഹകൻ

പ്രവാചകൻ ﷺ ഖുർആന്റെ രചയിതാവല്ല. അദ്ദേഹം അത് മാറ്റുകയോ കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല.

“അത് എന്റെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം മാറ്റുവാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ല.”
(സൂറത്തുൽ യൂനുസ് 10:15)

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൗത്യം വചനം പൂർണ്ണമായും വിശ്വസ്തമായി മനുഷ്യരിലേക്ക് എത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

ഹൃദയത്തിൽ പതിപ്പിച്ച ഖുർആൻ

പ്രവാചകൻ ﷺ ഖുർആൻ ആദ്യം ഹൃദയത്തിൽ സംരക്ഷിച്ചു. സഹാബികളും അതുപോലെ തന്നെ ഹിഫ്‌ദ് (മനഃപാഠം) ചെയ്തു.

“നാം തന്നെ ഈ സന്ദേശം ഇറക്കിയിരിക്കുന്നു; നാം തന്നെ അതിനെ സംരക്ഷിക്കും.”
(സൂറത്തുൽ ഹിജ്‌ർ 15:9)

എഴുത്തിലേക്കുള്ള സംരക്ഷണം

വഹ്യ് എഴുത്തുകാർ

ഖുർആൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ പ്രവാചകൻ ﷺ വഹ്യ് എഴുത്തുകാരെ നിയോഗിച്ചു. ഇല, തൊലി, കല്ല്, അസ്ഥി—ലഭ്യമായ എല്ലാത്തിലും വചനങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തി.

അബൂബക്രും ഉഥ്മാനും (റ)

പ്രവാചകന്റെ വഫാത്തിന് ശേഷം, അബൂബക്ര്‍ (റ) ഖുർആനെ ഒരൊറ്റ സമാഹാരമാക്കി. പിന്നീട് ഉഥ്മാൻ (റ) അതിനെ ഔദ്യോഗിക രൂപത്തിൽ ലോകത്തേക്ക് പ്രചരിപ്പിച്ചു.

ഇത് ഖുർആന്റെ ഉദ്ഭവം മാത്രമല്ല, അതിന്റെ സംരക്ഷണചരിത്രവും ദൈവികമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.

ഖുർആന്റെ അത്ഭുതസ്വഭാവം

ഭാഷാപരമായ അത്ഭുതം

ഖുർആൻ അറബി ഭാഷയുടെ ഉച്ചസ്ഥാനം തന്നെയാണ്. അതിന്റെ ശൈലി, ലയം, ആഴം—ഇവയെ അനുകരിക്കാൻ മനുഷ്യർക്കായിട്ടില്ല.

“നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ, ഇതുപോലൊരു സൂറയെങ്കിലും കൊണ്ടുവരുവിൻ.”
(സൂറത്തുൽ ബഖറ 2:23)

ആശയങ്ങളുടെ സർവ്വകാലികത

ഖുർആൻ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ല, എല്ലാ കാലത്തെയും മനുഷ്യർക്കുമുള്ള മാർഗദർശനമാണ്.

“ഇത് മനുഷ്യർക്കുള്ള മാർഗദർശനമാണ്.”
(സൂറത്തുൽ ബഖറ 2:185)

ഖുർആൻ: ചരിത്രവും ആത്മീയതയും

ചരിത്രസംഭവങ്ങൾ

ഖുർആൻ മുൻപ്രവാചകരുടെ കഥകൾ വിവരിക്കുന്നു—ആദം (അ), നൂഹ് (അ), ഇബ്രാഹീം (അ), മൂസ (അ), ഈസ (അ). ഇവ കഥകൾ അല്ല; മാർഗദർശനങ്ങളാണ്.

“അവരുടെ കഥകളിൽ ബുദ്ധിയുള്ളവർക്ക് പാഠമുണ്ട്.”
(സൂറത്തുൽ യൂസുഫ് 12:111)

ആത്മീയ ഉണർവ്

ഖുർആൻ മനുഷ്യനെ ആത്മീയമായി ഉണർത്തുന്നു, മരണത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു, അല്ലാഹുവിലേക്കുള്ള മടക്കം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

“ഓ മനുഷ്യനേ, നിന്റെ رب്ബിലേക്കാണ് നിന്റെ മടക്കം.”
(സൂറത്തുൽ ഇൻഷിഖാഖ് 84:6)

ഖുർആൻ എന്തിനാണ് ഇറങ്ങിയത്?

മാർഗദർശനത്തിനായി

“ഇത് സംശയമില്ലാത്ത ഗ്രന്ഥമാണ്; ഭക്തന്മാർക്കുള്ള മാർഗദർശനം.”
(സൂറത്തുൽ ബഖറ 2:2)

ഹൃദയശുദ്ധിക്കായി

ഖുർആൻ നിയമങ്ങൾ മാത്രം നൽകുന്നില്ല; അത് ഹൃദയങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.

“അവരെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാൻ.”
(സൂറത്തുൽ ജുമുഅ 62:2)

ഖുർആന്റെ ഉദ്ഭവവും മനുഷ്യന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും

വായിക്കുക, ചിന്തിക്കുക, ജീവിക്കുക

ഖുർആൻ ഇറങ്ങിയത് അലമാരയിൽ വെക്കാൻ അല്ല; ജീവിതമാക്കാൻ ആണ്.

“അവർ ഖുർആനെ ചിന്തിക്കുന്നില്ലേയോ?”
(സൂറത്തുൽ നിസാ 4:82)

ദൈവിക അമാനത്ത്

ഖുർആൻ മനുഷ്യനു നൽകിയ ഒരു അമാനത്താണ്—വിശ്വാസത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ബാധ്യത.

സമാപനം: ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ വെളിച്ചം

ഖുർആന്റെ ഉദ്ഭവം ഒരു ചരിത്രസംഭവമല്ല; അത് ഇന്നും തുടരുന്ന ഒരു ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ലൗഹുൽ മഹ്ഫൂള്‍ നിന്ന് ഹിറാ ഗുഹയിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിലേക്കും ഒഴുകിയ ദൈവിക വെളിച്ചം ഇന്നും അണയാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.

“ഇത് ലോകങ്ങൾക്ക് ഒരു ഉപദേശമാണ്.”
(സൂറത്തുൽ തക്വീർ 81:27)

ഖുർആൻ വായിക്കുന്നവൻ മാത്രം അല്ല, ഖുർആൻ ജീവിക്കുന്നവൻ ആകുമ്പോഴാണ് അതിന്റെ ഉദ്ഭവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം നമ്മിൽ പൂർത്തിയാകുന്നത്.

Please continue reading https://drlal.in/how-divine-is-the-quran-in-islam